ก็เพราะมัวแต่เชื่อใจ รักจึงแว้งใส่
บาดข้างใน แล้วไง มันสะใจไหม

ก็เพราะเชื่อจึงไว้ใจ เป็นคนโชคร้าย
สุดท้ายเหมือนบ้า แทบเป็นแทบตาย

ยิ่งคิดก็ยิ่งเสียดาย โถ…ทำฉันได้
กว่าจะรู้ เพื่อทำใจ มันก็เกินสาย

แต่แล้วเธอก็บ๊าย บาย โดยไม่อายฉัน
โดยไม่มี เลยซักนิดคิดคำอำลา

จะไปก็ลาก่อน อย่าใจร้อนฉันน้อยใจ ถึงช้ำแต่ก็ยังดี

ซักหนึ่งนาที อย่าให้เสียไมตรี
หนึ่งคำนี้ ก่อนเคยออเซาะกันเป็นปี

ว่าเธอรักฉัน เราสองคนจะรักกัน
จะรักกัน นาน นาน นาน นาน นาน นาน นานนนน

ก็เพราะเขาไม่เหมือนเรา เขาไม่เหมือนเก่า
ชีวิตเรา มันช่างตรม ดั่งต้นไม้เฉา

ก็แล้วยังกับความเศร้า ปนกับความเหงา
ให้จดจำ เอาเก็บไว้ทดแทนคำลา

กว่าจะเจอ หัวใจก็จวนจะร้าวราน
กว่าจะได้เจอ ก็เพ้อก็คอยอยู่นาน
ฉันเหมือนดั่งคนไร้เงา ทนเหงาทุกวัน
ค้นหาอยู่นานแสนนาน หวังเพียงเจอกับเงาที่เฝ้าคอย

กว่าจะเจอ ว่าเธอคือเงาที่หายไป
อยู่อย่างเลื่อนลอย ชีวิตไม่มีความหมาย
แล้วฉันก็มาพบเธอ มันเหมือนฝันไป
พลิกฟ้าแผ่นดินแทบตาย มันคุ้มที่ได้เจอะเธอ ได้เจอเงา

โหยหาไขว่คว้ามานาน ไม่มีวันยอมเสียไป
รักนี้จะเหมือนดวงไฟ ส่องให้ฉันและเธอคู่กัน ทุกเวลา

( ซ้ำ )

หน้าแรก เริ่มต้น blog